Motto

Wpisy archiwalne

Statystyka wejść

Odwiedzin dzisiaj: 38

Św. Agnieszka Czeska

„Agnieszka Czeska opiekuje się chorym”, obraz Mistrza ołtarza krzyżackiego, 1482.

„Chrystus jest zwierciadłem bez skazy. Wpatruj się w nie…” – z listu do św. Agnieszki.

Św. Agnieszka Czeska, zwana także Agnieszką z Pragi, urodziła się w 1205, albo w 1207 albo nawet w 1211 roku (źródła nie są zgodne co do daty, ale najczęściej przyjmowaną jest 1205). Przyszła na świat w 1205 r. jako trzynasta córka króla Czech Przemysława Ottokara I oraz siostry króla węgierskiego, Konstancji. Głównym zadaniem księżniczek było korzystne dynastycznie zamążpójście. Dlatego gdy miała 3 lata, postanowiono wydać ją za syna Henryka Brodatego i św. Jadwigi – Bolesława. W 1216 r. wyjeżdża razem ze starszą siostrą Anną do Trzebnicy na dwór polskiego księcia. Można przypuszczać, że poddanie jej opiece św. Jadwigi było pożyteczne dla jej późniejszego życia duchowego.
Jednak dwóch synów Henryka Brodatego umarło młodo, a trzeci poślubił siostrę Agnieszki – Annę. Wtedy Agnieszka powróciła do domu, a rękę jej obiecano synowi cesarza rzymskiego Fryderyka II – Henrykowi. Jednak i z tych planów nic nie wyszło. Księżniczce pozostawiono swobodę decyzji co do dalszego życia. Wtedy oddała się praktyce życia chrześcijańskiego i ćwiczeniom ascetycznym. Dokończyła fundację swojego brata Wacława I dla franciszkanów. Kiedy od braci dowiedziała się o św. Franciszku z Asyżu i jego duchowej siostrze, św. Klarze, zapragnęła żyć tak jak oni, praktykując franciszkańskie ubóstwo. Przez długie lata korespondowała ze św. Klarą i z ówczesnym papieżem. Głęboka korespondencyjna przyjaźń Agnieszki i Klary trwała blisko dwadzieścia lat. W jednym z listów do swojej czeskiej przyjaciółki św. Klara porównuje Chrystusa do zwierciadła i radzi:„W to zwierciadło co dzień wpatruj się, o królowo, oblubienico Jezusa Chrystusa, i ciągle w nim twarz swoją oglądaj… W tym zaś zwierciadle jaśnieje błogosławione ubóstwo, święta pokora i niewymowna miłość, jak to z łaską Bożą będziesz mogła w nim całym oglądać”.

Jednak polityczne plany małżeńskie dotyczące Agnieszki znowu ożyły. O jej rękę zaczął się starać sam cesarz Fryderyk II, były też plany poślubienia Henryka II Angielskiego. Jednak Agnieszka nie zamierzała zmieniać swoich planów życiowych. Po interwencji papieża Grzegorza IX i rezygnacji Agnieszki z praw do korony, mogła oddać się ascetycznemu, a potem zakonnemu trybowi życia.
W 1233 r. Agnieszka ufundowała w Pradze na ziemi podarowanej przez brata, Wacława I, szpital im. św. Franciszka, przy którym pomogła też utworzyć wspólnotę Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą (CRSCr) posługującą biednym, chorym i pielgrzymom, a która w 1237 r. otrzymała od papieża Grzegorza IX prawa zakonne. W tym samym roku ufundowała też klasztor klarysek, w którym w następnym roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego złożyła śluby czystości, ubóstwa oraz posłuszeństwa. Święta Klara pouczała Agnieszkę, jak ma realizować swoje śluby zakonne, nade wszystko ubóstwo. Pisała o nim: „O błogosławione ubóstwo, które swym miłośnikom gotuje wieczne skarby! O święte ubóstwo, oto tym, co są ubodzy i o nie się ubiegają, obiecał Bóg królestwo niebieskie, wieczną wspaniałość i błogosławione życie. O pobożne ubóstwo, które raczył objąć najpierw Pan nasz Jezus Chrystus, władca nieba i ziemi. Uniżony, żyjący w niedostatku, ubogi chciał się ukazać wśród ludzi, którzy byli w ostatecznym ubóstwie i nędzy, a których obdarzyć niebieskimi darami zamierzał” (J.W. Rosłon).  Jej decyzja stała się głośna w całej ówczesnej Europie, a ufundowany przez nią klasztor stał się ośrodkiem odnowy religijnej, promieniującym na całą Europę Środkową. Św. Agnieszka odznaczała się wielką pokorą. Oto skoro papież Grzegorz IX mianował ją opatką klasztoru, Agnieszka zadowoliła się tylko tytułem przeoryszy. Znana też była mądrość czeskiej klaryski. Stąd też Agnieszka spełniła kilka misji mediacyjnych. Cieszyła się też darem prorokowania i przenikania serc (H. Fros, F. Sowa). Św. Agnieszka praktykowała prawdziwie franciszkańskie ubóstwo. Wszystkie swoje dobra przeznaczyła na budowanie kościołów, wspieranie klasztorów i różne akcje charytatywne. W swoim długim życiu przyjęła wiele chorób i cierpień, które z miłości do Boga ofiarowała Jemu. Uczynki miłosierne spełniała wobec wszystkich potrzebujących bez względu na ich pochodzenie, przekonania czy sposób myślenia. Z pełną ufnością przyjmowała wszystko, co Bóg jej zsyłał, mając świadomość, że wszystko przemija, a jedynie Boża prawda trwa na wieki. Jednocześnie też służyła duchową pomocą młodym ludziom, którzy pragnęli służyć Bogu poprzez życie zakonne.

Św. Agnieszka z Pragi zmarła 2 lub 6 marca 1282 r. Kult jej zaczął się rozprzestrzeniać tuż po śmierci, dokonało się też za jej przyczyną wiele cudów, nie wystarczyły one jednak wówczas do kanonizacji. Być może przeszkodził temu szerzący się w Czechach husytyzm i józefinizm, które wpłynęły na szybkie przygaśnięcie kultu księżnej. Ostatecznie dopiero w 1874 r. papież Pius IX, który podczas swej pracy w mediolańskiej Ambrozianie przyczynił się do odszukania rozproszonych źródeł, zatwierdził jej kult, co było równoznaczne z beatyfikacją. Podjęto starania o kanonizację, które przerwała druga wojna światowa. Dopiero 12 listopada 1989 r. – papież Jan Paweł II kanonizował Agnieszkę Czeską razem z Bratem Albertem Chmielowskim, podkreślając, że oboje, idąc śladami świętego Biedaczyny z Asyżu, kroczyli drogą całkowitego ubóstwa i służby najbiedniejszym.

Św. Agnieszka Czeska przedstawiana jest zazwyczaj jako opatka w koronie na głowie, gdy opiekuje się biednymi. Imię Agnieszka niektórzy wywodzą od greckiego słowa agné – „czysta, dziewicza”, inni zaś od łacińskiego agnus – „baranek”. Dziś uchodzi za patronkę czeskiej, aksamitnej rewolucji 1989 roku. W niecały, bowiem tydzień po jej kanonizacji, w Czechach upadł komunizm…

Liturgiczny obchód ku czci św. Agnieszki z Pragi przypada na dzień 6 marca. Niech św. Agnieszka będzie dla nas przykładem wiernej służby Chrystusowi w najuboższych, oczekujących na nasze dobre słowo, czyny i dar modlitwy.

Modlitwa

„Boże, Ty przez wyrzeczenie się ziemskich radości na dworze królewskim i pokorne przyjęcie krzyża wprowadziłeś świętą Agnieszkę, dziewicę, na drogę doskonałości; za jej przykładem spraw, abyśmy odrywali nasze serca od marności doczesnych i dążyli do osiągnięcia skarbów niebieskich”.

Tekst zaczerpnięto z: http://biblia-swieci.pl/agnieszka6.html;  http://www.opoka.org.pl;

http://kosciol.wiara.pl/doc/490718.Patronka-aksamitnej-rewolucji-sw-Agnieszka-Czeska/2

oraz Przewodnika onomastyczno – hagiograficznego „TWOJE IMIĘ”, Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy w Krakówie, autorstwa: Henryka Frosa SI i Franciszka Sowy